Bence Türkiye’ye gelmiş geçmiş en büyük futbolcudur Alex. O sadece Fenerbahçeli değil o resmen artık bizden biri . Eminim Türkiye’de Alex’i sevmeyen insan yoktur. Heleki şu görüntüleri gördükten sonra sizlerinde içi bir garip olacak ve onu daha çok seveceksiniz.

Eşinide almış yanına ve birkaç gün önce oynanan milli maça gitmişler. Eşide kendide milli maçı bir Türk gibi izleyip tezahürat yapmışlar , bayrak sallamışlar.

Sakatlığı yüzünden kadroya davet edilmeyen ay-yıldızlı ekibin kaptanı Emre Belözoğlu’nun yanı sıra Alex de Souza, Brezilya Milli Takımı kampından yeni dönen Andre Santos ve Uğur Boral, Şükrü Saracoğlu Stadı’nda oynanan maçı takip etti. Fenerbahçe kaptanı Alex’in eşi Daiane de maçı locadan izledi. A Milli Takım formasını giyerek heyecan içinde maçı izleyen Daiane büyük ilgi gördü.

Bayrak salladı, gollerde coştu

Karşılaşmayı ailesi ve arkadaşlarıyla birlikte kendisine ait locadan izleyen Sambacı, Ay-Yıldızlı bayrağı coşkuyla sallayıp, Türkiye’nin Arda Turan ve Gökhan Gönül’le attığı galibiyet gollerinin sevincine ortak oldu. Türkiye’ye geldiği günden beri elde ettiği başarıların yanı sıra sempatik tavırlarla herkesin beğenisini toplayan Alex, karşılaşma sonrası başta Fenerbahçeli arkadaşları olmak üzere tüm Milliler’i kutlaması da dikkat çekti.

Türkiye’de olmaktan mutluyuz

Ligin ilk yarısında Kardemir Karabük’le Saracoğlu’nda oynanan karşılaşmanın öncesinde büyük kızı Maria ve küçük kızı Antonia’ya İstiklal Marşı’nı okutan Sarı-Lacivertli yıldız artık bizden biri olduğunu şu sözlerle ifade etmişti: “Buraya geldik, Türk kültürü içindeyiz. Ben de Türk kültürünü çocuklarıma aşılamaya çalışıyorum. Onlar da İstiklal Marşı’nı öğrenmek isteyince yardımcı olmaya çalıştım. Burada çok mutluyuz.”

Paylaş

Atlas Dergisinin bu ay çıkan özel sayısında çok ilginç bir konuya denk geldim ve sizlerle paylaşmak istedim. Bir İngiliz miğferinde Büyük Önderimiz Mustafa Kemal’in imzasına rastlanmış . İşte Atlas Dergisinde Prof. Haluk Oral’ın hazırladığı dosyada bu olayın sırrı bizlere ayrıntılı bir şekilde anlatılmış.

Atlas Tarih dergisi, Mehmetçiğin Çanakkale’de yazdığı destanın 96. yıldönümüne özel bir sayıyla çıktı bu ay.. Derginin bu ayki sayısında “Bilinmeyen Yönleriyle Çanakkale 1915” adlı bir dosya yer alıyor. Çanakkale araştırmaları uzmanı Prof. Haluk Oral, Harbiye Askeri Müzesi’nin özel izniyle hazırladığı dosyada, Çanakkale cephesinde ele geçirilen, Mustafa Kemal imzalı İngiliz miğferinin bugüne kadar bilinmeyen hikâyesi de anlatılıyor.
Dosyada İngilizlerden ele geçirilen 39 miğferin hikâyesi var aslında. Bu miğferlerden birinin arka siperinde, dönemin ‘19. Fırkat Kumandanı Yarbay Mustafa Kemal’in imzası bulunuyor.
İmzanın yanında ise mor mürekkeple yazılmış “57. Alay tarafından Korku Deresi’nde (Arıburnu) ele geçirilmiştir. 30/1 2/3 331 57. Alay Kumandanı Kaymakam Hüseyin Avni” şeklindeki yazı yer alıyor.Çanakkale Savaşı’nın en kahraman askeri birliklerinden biri olan 57. Alay tarafından İngilizlerden ele geçirilen “ganimetler” arasında bulunan bu miğfer, dönemin Fırkat Kumandanı Yarbay Mustafa Kemal’e hediye edilmiş ve Mustafa Kemal de bu miğfere imzasını atmış. Miğfer halen Harbiye Askeri Müzesi’nde Hüseyin Avni Bey’in şehit olduğunda üzerinde bulunan üniformasının sergilendiği vitrinde sergileniyor.
Atlas Tarih dergisinin Çanakkale savaşları anısına hazırlanan özel dosyasında bulunan ve ilk kez yayımlanan diğer konular ise şöyle: Çanakkale Cephesi’ndeki ilk Türk savaş kameramanın ateş hattındaki günleri… Bombardıman altında yaralı askerleri ameliyat eden Doktor Şefik Süleyman Bey’in günlüğü… Çanakkale’de, 2 bin metre yükseklikte tabancayla savaşan tayyareciler ve Osmanlı sularında görev yapan Alman denizaltısının Saros Körfezi’ndeki gizli üssü….

Bu ay özel bir sayıyla okuyucularına ulaşan Atlas Tarih
dergisindeki bu fotoğraf İngiliz askerlerini gösteriyor.

Büyük zaferin 96. yılı
18 Mart Çanakkale Deniz Zaferi’nin 96. yıldönümü ve Şehitleri Anma Günü bugün tüm yurtta törenlerle kutlanacak. Çanakkale’de 18 Mart Stadyumu ve Şehitler Abidesi’nde iki ayrı tören düzenlenecek.
Stadyumdaki törende, üzerinde ‘Çanakkale Geçilmez’ yazan altın madalyanın takıldığı Türk bayrağı göndere çekilecek ve resmi geçit düzenlenecek.
İkinci tören Gelibolu Yarımadası’nda Şehitler Abidesi önünde yapılacak.Tören sırasında Türk Silahlı Kuvvetleri, Çanakkale Boğazı’nda denizde resmi geçit töreni yapacak.
Şehitler Abidesi semalarında Türk Yıldızları gösteri uçuşu gerçekleştirecek. Türkiye DağcılıkFederasyonu tarafından düzenlenen “Şehitleri Anma Tırmanışı” için 8 ilden 108 dağcı da Kaz Dağları’na tırmanacak.
DHA

Paylaş

Bu haberi biraz önce okudum ve sizlerle paylaşmak istedim. Sanırım cellatlar hepimizin gözünde korkulan katiller ve dışlanan insanlar olarak kalmıştır. Osmanlı zamanında bile okadar dışlanmışki cellatlar onlar için ayrı bir mezar yapılmış ve okuduğuma göre bu mezar dünyada tekmiş. Cellat diyince hepimizin aklına kelle kesen, adam asan insanlar gelir.

Osmanlıda, adam asmak, boğmak ve kelle kesmek bir ceza şekliydi, bunun için de sarayda her zaman cellatlar bulundurulurdu, bir gurup cellat padişah ve diğer yüksek rütbeliler için her an hazır durumda beklerlerdi.

Sarayda verilen ölüm cezaları, Topkapı Sarayı bahçesinde bulunan bir çeşmenin önünde infaz edilirdi, cellatlar  infazdan sonra kanlı baltalarını ve ellerini burada yıkarlardı, bu çeşmenin sağında ve solunda kesilmiş kafaların teşhir edildiği kelle taşları vardı bu taşlara ibret taşları da denirdi.

Bu çeşmenin bir adı da cellat çeşmesi veya siyaset çeşmesi idi, cellatların kaldığı yer ise çeşmenin bulunduğu duvarın arakasındaydı. Bu çeşme halen Topkapı Sarayının ön bahçesinde bulunmakta hergün önünden ne olduğunu bilmeden yüzlerce kişi geçmektedir.

İnfazlar bazen de Yedikule Zindanlarında yapılırdı, bu zindanlar ziyarete açıktır idamların ve işkencelerin yapıldığı yerler gezilebilir.
Topkapı Sarayı bahçesinde bulunan, cellatların infazdan sonra
ellerini ve baltalarını yıkadığı Cellat Çeşmesi

İnfaz şekilleri, yani öldürme şekilleri kişinin konumu, mevkii, rütbesine ve işlediği suça göre değişirdi. Osmanlı sultanları ve şehzadelerinin kanı dökülmez, yay kirişi, ip ve kementle boğularak öldürülürlerdi. Bu öldürme şekli Türklerin Müslüman olmadan önceki dinleri olan

Şamaniz’den geliyordu. Doğan Avcıoğlu, “Türklerin Tarihi” adlı eserinin ikinci cildinde:” Şamanist Türkler kan akıtarak öldürmekten çekinirler, Osmanlı padişah ve şehzadeleri boğularak öldürülürdü” der.

İnfaz edilecek halktan biri ise, kelle kesme şekli uygulanırdı.

İstanbul dışında, imparatorluğun uzak vilayetlerinde idam edilen devlet adamlarının öldürüldüklerini ispat etmek için, kesilen başları meşin bir kırbaya (torba) konur, torba balla doldurulur, İstanbul’a getirilir, gümüş bir tepsinin içinde padişaha sunulur, beden ise öldürüldüğü yere gömülürdü.

Bu nedenle, başı başka yerde, bedeni başka yerde gömülü iki mezarı olan devlet adamları, sadrazamlar çoktur.. Bunlardan en meşhuru Viyana kuşatmasındaki başarısızlığı ile başı kesilen ve bir bal torbası içinde İstanbul’daki sultana gönderilen ve sonrada denize atılan Merzifonlu Kara Mustafa Paşa idi.
Halen Topkapı Sarayı bahçesinde duran Cellat Çeşmesinin
değişik açıdan çekilmiş bir fotoğrafı

Bu kesilen başlar bazende Topkapı Sarayı’nın ilk giriş kapısına asılır halka gösterilirdi. Bu kapı sarayın en dıştaki ilk kapısıdır, kesik başların konulduğu oyuklar halen durmaktadır. Kafalar üç gün kalırdı burda, bazen yüzlerce kafa olurdu.

Cellatlar, Müslüman olan kişilerin infazdan sonra başlarını, cesedi sırt üstü yatırarak koltuğunun altına , Müslüman olmayanları ise yüzü koyun yatırarak, başlarını kıçlarının üzerine koyardı.

Öldürülen kişinin cesedi ve üzerindeki kıymetli eşya, para ve giyecekleri cellatın malı sayılırdı. Cellat cesedi isterse atar, isterse ölünün sahiplerine mevki, rutbe ve konumuna göre parayla satardı.

Osmanlıda cellatlar dilsiz ve sağır olurlardı, bu iş için seçilen kişilerin dilleri kesilirdi.

Osmanlı tarihinde en hazin boğarak öldürme olayı 28 Oce 1595 te cereyen etmiştir.

Fatih Sultan Mehmet’in imparatorluğun devamlılığını sağlamak amacıyla çıkardığı, “Nizamı Alem” fermanı gereğince, fermanın metni şöyledir:( Her kimseye evladımdan saltanat müyesser ola (nasip ola) karındaşlarını nizamı alem için katletmek münasiptir.)

Üçüncü Mehmet , 19 çocuk ve yetişkin şehzade kardeşlerini bir gecede dilsiz cellatlara boğdurmuştu. Ertesi günü Divanı Hümayun avlusuna üzeri kıymetli örtüler, kıymetli taşlarla bezenmiş sorguçlar ve kavuklar bulunan 19 şehzade tabutu konmuştu.

Dikdörtgen şeklindeki üzerinde hiçbir yazı bulunmayan Cellat Mezar Taşları ve
yan yana iki cellat mezarı. İstanbul’daki Eyüp semti girişinde.

Üçüncü Mehmet 1595-1603 yılarında saltanat sürmüştür. Kanuninin torunu ve İkinci Selim’in oğludur, Kanije zaferi bu padişah zamanında kazanılmıştır. Üçüncü Mehmet bu zaferden sonra Ünye’de mezarı bulunan Tiryaki Hasan Paşaya bir çok değerli hediyelerle  birlikte vezirliğe eş değerde Beylerbeyilik ünvanı vermiştir.

Ondan sonra tahta geçen oğlu Birinci Ahmet, Fatih Sultan Mehmet’in koyduğu 150 senelik “Nizamı Alem” kanununu kaldırarak, kardeş öldürme geleneğine son vermiş ve kardeşini veliaht (gelecekte saltanatı devralacak kişi) ilan etmiştir. Cellatlar konusunda son zamanda üç yeni kitap yayınlanmıştır: “Cellatları da Asarlar- Ergün Hiçyılmaz” “Ölümün soğuk eli, Cellat-Muhammet Pamuk” “Cellat ve Ötekiler-Cengiz Yıldırımm

Osmanlı’da halk, İslam dininin adam öldürmeyi yasaklaması, can alan bu kişilere toplum tarafından hoş bakılmaması nedeniyle, bir çok insani duygu ve özelliklerden yoksun olan, acıma, merhamet, sevgi hisleri bulunmayan bu insanları mezarlıklarına almamış, kendi aralarına gömülmelerini istememiştir.
Bugün yeni mezarların arasında kalmış bir cellat mezar taşı bu mezarlık Eyüp semtinin
Piyer Loti tarafındadır.

Tarihçi Reşat Ekrem Koçu:” Toplum, din ve ahlak anlayışımızın en güzel örneklerinden biri olarak, cana kıyan, kesen veya boğan celladın ölüsünü halkın, mezarlıklarına kabul etmemesi son derece takdire şayandır.” demiştir. Bu nedenle, Osmanlı cellatlar için İstanbul’un en ücra yerinde mezarlık yapmış ve cellatlar halktan ayrı olarak buraya gömülmüştür.

İstanbul’da iki yerde cellat mezarlığı olduğu bilinmektedir, Haldun Hürel.”İstanbul’u Geziyorum Gözlerim Açık” adlı eserinde bunlardan birinin,Edirnekapı’dan Ayvansaraya inen kara surlarının Eğrikapı civarında olduğunu yazar, fakat ben burada uzun aramalarıma rağmen bu mezarlığı bulamadım.

Diğer bir cellat mezarlığı da Eyüpte, mezarlıklar arasından dar bir yokuşla çıkılan, Fransız yazar Pierre Loti’nin bir müddet yaşadığı, şimdilerde müze-kafe olan evin önünden gidilerek çıkılan, Karyağdı bayırında, Karyağdıbaba tekkesinin biraz ilerisindedir.

O zaman burası İstanbul’un en uç noktasu kuş uçmaz, kervan geçmez kimsenin uğramadığı

doğru dürüst yolu olmayan yabani ağaçlar içinde ürkütücü bir yerdi. Buraya Karyağdıbaba bayırı denmesinin nedeni biraz aşağısında bulunan bir bektaşi tekkesinden ileri gelir.

Burası bugün normal mezarlık olmuştur, aralarda tek tük cellat mezarı kalmıştır. Bunların cellat mezarları oldukları ise mezar taşlarından anlaşılmaktadır.

Osmanlı mezarlıkları, taş işçiliğinin en güzel örnekleri ile yapılmış mezar taşları ile doludur, burada gömülü insanların dünyada iken ne iş yaptıklarını mezar taşlarına bakarak anlamak mümkündür, vezir mi, denizci mi, subay mı yeniçeri mi ,ulema mı, kadı mı? hepsi mezar taşlarından anlaşılr.

Yan yana iki Cellat Mezarı

Cellat mezar taşlarının üzerinde ise, isim, doğum tarihi, ölüm tarihi gibi hiçbir yazı ve işaret yoktur. Bu taşlar iki metre yüksekliğinde 40-50 cm. genişliğinde dikdörtgen şeklindedir. Birçok insan bu taşların bu mezarlıkta ne aradığını, niye dikildiklerini bilmez, ama normal mezar taşları ile yan yana öylece dururlar.

Burada dolaşırken, çevrede oturan İbrahim Bakkal adında bir vatandaş bana ne aradığımı sordu, anlattım,

-Benim çocukluğum buralarda geçti, bu mezarlıkta oynardık  bu taşlardan çok vardı, buraya

mahalleli lanetli mezarlık derdi, kuş uçmaz kervan geçmezdi, buradan geçmeye korkardı insanlar, normal mezarlık yapmak için bu taşları söktüler, dedi.

-Bu üçbeş taş nasıl kaldı, bunlar normal mezarlara çok yakın hemen hemen bitişik?

-Halk bunlara dokunmaktan korktu lanetli diye olduğu yerde bıraktı, çünkü buraya gömülenlerden birinin geride kalan aile fertleri birer hafta arayla bilinmeyen bir hastalıktan öldüler.
Eyüp semtinin girişinde bulunan bu mezarlar günümüze ulaşanlardan en iyileridir.

Cellat Mezarlarından diğer örnekler

Dünyada bir örneği daha bulunmayan bu mezarlık bir açık hava müzesi gibi korunması gerekirken kaybolup gitmiştir, birkaç sene sonra tamamen yok olacaktır, bu taşlar ve mezarları orijinal yerinde son gören ve fotoğraflarını çeken ben olmam umarım.

Cellatların normal mezarlıkları alınmamasında ise, insana saygı, iyilerle kötüleri aynı kefeye koymama felsefesi yatar. Halk bu insanların cesetlerini aralarına almamakla bunu anlatmaya çalışmıştır.

Mezar taşlarında hiçbir yazı ve işaret bulunmaması ise anlaşılır bir durumdur. Bu, öldürülen kişinin geride kalan yakınlarının, bunları mezar taşlarından bulup, mezarlarını tahrip etme

eş ve çocuklarına kötülük veya başkaca bir hatalı tutum ve davranış içinde olmamaları için alınan bir koruma önlemi olsa gerektir.

Böylece en azından, cellat baba seçmeme şansı olmayan günahsız çocukların kimler oldukları, varsa annesi, babası, akrabaları bilinmeyecek, cellat yakınları diye dışlanmayacaktır.

Kaynak: Prof. Dr. Ahmet Mumcu.( Osmanlı Devletinde Siyaset)

Paylaş

Kemal Sunal, tüm Türkiye’yi etkilerken güldürdü ve aramızdan ayrılırken herkesi yasa boğdu. Herkesin merak ettiği bir şey varki oda eski filmleri izlemekte zorlanırken Kemal Sunal filmlerine neden hayır diyemediğimiz.

Sinema hayatı onun 1970’lerin başında başladı. Çok sevdiği tiyatrodan vazgeçerek üstelik… 1972 yılında Ertem Eğilmez’in yönettiği ‘Tatlı Dillim’ filmi ile adım attığı sinema hayatı, 1999’da Sinan Çetin’in çektiği ‘Propaganda’ ile sona erdi. Kemal Sunal, 1972-1991 yılları arasına tam 82 film sığdırdı. ‘Salak Milyoner’, ‘Salako’, ‘Hababam Sınıfı’, ‘Tosun Paşa’, ‘Süt Kardeşler’, ‘Kapıcılar Kralı’, ‘Çöpçüler Kralı’, ‘Kibar Feyzo’, ‘İnek Şaban’, ‘Avanak Abdi’, ‘Umudumuz Şaban’, ‘Şark Bülbülü’, ‘Zübük’, ‘Davaro’ ‘Şaban’ serileri, ‘Varyemez’… 1970’lerden 1990’lara kadar sinema salonlarını dolduran ‘sinema starı’ Kemal Sunal, artık bir ‘fenomen’ olmuştu. Ve bu fenomen, 1990’larda filmlerinin televizyonlarda gösterilmesiyle ‘televizyon starı’ olarak da devam edecekti. 3 Temmuz 2000’deki ani ölümünün üzerinden 10 yıl geçti. Ancak Kemal Sunal, hâlâ ‘en çok güldüren adam’ olmaya devam ediyor.

Neydi bu Ali Kemal Sunal’ı bir fenomen haline getiren? Filmlerinin bu kadar tutulmasındaki ‘gizli sır’ neydi? Neden hâlâ bıkmadan, usanmadan, aradan onca yıl geçmesine rağmen aynı heyecanla izliyoruz? Nasıl oluyor da, 1978 yılında çektikleri ‘Kibar Feyzo’ filmi 2010’da Türkiye’nin ‘kader günü’ sayılan halk oylaması akşamında gösterilebiliyor? Sosyolojik vaka Kemal Sunal, nasıl açıklanabilir?

Marmara Üniversitesi Radyo Televizyon ve Sinema Bölümü, Sinema Anabilim Dalı Başkanı ve aynı zamanda Kemal Sunal’ın tez hocası Prof. Dr. Şükran Esen, “Hâlâ süren bu ilgi, televizyon kanallarında hâlâ izleyebildiğimiz filmleri, toplumun bir isteğinin, bir ihtiyacının belirtisi” diyor. Ona göre Sunal filmleri, umut, güven, sorunlarıyla başa çıkabileceğine inanma ihtiyacını karşılıyor.

1970’lerde Ertem Eğilmez onu keşfettiği zaman, yardımcı rollerdeydi ve salon filmlerinde yakışıklı starların yanında ikinci derece rollerde, onların starlığını öne çıkarmak için kullanılıyordu. Daha sonra, izleyicinin ona güldüğü, onu sevdiği fark edildi ve Kemal Sunal 1974’te Saloko ile ilk kez başrole alındı. Böylece, halkın seçtiği star oldu. Filmlerde canlandırdığı ve büyük başarıyla oynadığı, saf görünümlü, sakar ama iyi niyetli ‘halk çocuğu’ tiplemesi çok sevildi. Hele hele filmlerde, bu halk çocuğunun rastlantı sonucu da olsa, kötü ve güçlü ağayı, müteahhidi, mafya babasını zora sokması; bilmeyerek de olsa işlerini bozarak onları çileden çıkarması halkın çok hoşuna gitti.

Sinemada üçüncü yol

1970’ler, siyasi, politik ve ekonomik krizlerin de yaşandığı yıllardı. Bu sorunlardan bunalan insanların sığınabileceği, kendini rahat hissedebileceği bazı kaçış alanları gerekiyordu. O kaçış alanlarından biri Kemal Sunal filmleri oldu. Yine Esen’in deyişiyle “Kemal Sunal filmleri, o dönemdeki o sıkılmışlıktan kurtulabilme umudunu canlı tutuyordu.” Yılmaz Güney’in sisteme ağır eleştiriler yönelttiği filmleri ile toplumu yozlaştıran seks filmleri furyası arasında Kemal Sunal, üçüncü bir yol oluyordu.

Esen “O, insanların 1970’li yılların sıkıntısında, 1980 darbesinin baskıcı ortamında, nefes almasını sağladı. Sorunların farkında olarak ama onlarla da baş edebileceğinin umudunu vererek onlara yardımcı oldu. Ayrıca, Kemal Sunal filmleri geleneksel Türk sanatlarının, orta oyunu, karagöz ya da seyirlik oyunlarının yapısını taşıyor. O yapı insanlara yakın geliyor. Çünkü çok tekrarlar var. Başlangıç, gelişme, sonuç bölümleri var. Bunlar halkın anlayabileceği basitlikte. Yeri hep ayrı olacak” diyor.

Kemal Sunal’ın ölümü herkes için aniydi ama kuşkusuz en çok ailesini sarstı. Eşi ve çocukları onsuz geçen 10 yılı anlattı.

GÜL SUNAL
“Bize hiçbir şey olmaz sanıyordum”
“Biz çok severek evlenmiştik. Çok sevdiğin bir insanı, hayatını paylaştığın birini kaybetmek çok zor. Onu kavrayabilmek zaman alıyor tabii. Tam kabullenmiş değilim, beceremedim yani. Çünkü ben, “Bize hiçbir şey olmaz, dördümüz dünya yıkılana kadar öyle gideriz” sanıyordum. Hep diyorlar ya, “Hayat devam ediyor” etmiyor, söylenen gibi değil. En çok, biriktirdiklerini gençlere aktarma zamanı olmadı ona çok üzülüyorum. Bir çantası vardı onun. O çantanın içinde notlarını saklamış, vizelerinden, finallerinden aldığı notları saklamış. Yaptığı işi çok ciddiye alıyordu. Yapacak çok şeyi vardı. Ona zaman kalmadığı için üzülüyorum.”

EZO SUNAL
“En büyük eksikliğim babamı tiyatroda izleyememek”
“Babam milyonlarca insanı güldürüyordu, hayata böyle bir güzellik katıyordu. Ben de ‘Ne yapsam da iki kişiyi bile mutlu etsem, işine yarasam’ diye düşünüyorum. Aldığım en büyük dersin bu olduğunu söyleyebilirim. Birilerini mutlu etmek, işine yaramak. Umarım yapacağım işlerle bunu sağlarım. Ben babamı tiyatroda izlemek isterdim, ama olmadı, göremedim. Bu bir eksiktir bende. Babamı tiyatro sahnesinde göremediğim için çok üzülüyorum.”

ALİ SUNAL
“Ona dokunabilmeyi çok özledim”
“Hayattaki en iyi dostum babamdı. İnanılmaz bir hayranlık besliyordum. Babam ciddi ciddi ders çalışıyordu. Bir gün, ‘Baba ne yapıyorsun, neden bu kadar ders çalışıyorsun? Neden vaktini harcıyorsun?’ dedim. ‘Hiçbir ihtiyacım yok. Tek bir gence örnek olabilirsem, eğitimin ne kadar önemli olduğunu tek bir gence gösterebilirsem, ben tüm bu çektiklerimin karşılığını almış sayılırım’ dedi. Ben etten kemikten olan babamı çok özledim. Ona dokunmak, ona değebilmek, onu görebilmek… Canlı canlı… Benim en çok özlediğim şey ona dokunabilmek.”

Kaynak 1 Kaynak 2

Paylaş

İşte o meşhur  kahin. Bulgaristan’ın ünlü  bir köyünde yaşamuş ve orada ölmüş. İnanılmaz ama söylenenler yazılanlar doğru ise adam resmen herşeyi bilmiş bu nasıl iştir anlamadım ve ben bu duruma çok şaşırdım. Sizlerinde yorumlarınızı bekliyorum.

Vangelia Gushterova ya da kısaca Vanga Sovyetler’in çöküşünü bildi. Prenses Diana’nın ölümünü de. 11 Eylül saldırısını ise 10 sene önce söyledi. Kör ve yaşlı bir kadın olan Vanga’nın ölmeden önceki kehanetleri ise akıl dışı. İşte ünlü kahinin 2010 yılından 2 bin yıl sonrasına varan inanılması güç kehanetleri.

İşte o kehanetler:

2010
3.Dünya Savaşı… Kasım-2010′da başlayacak ve Ekim-2014′te bitecek. Nükleer ve kimyasal silahlar kullanılacak.

2011
Kuzey Yarımküreye Radyoaktif serpinti olacak. Hayvanlar ve bitkiler sağ kalmayacak. Müslümanlar, hala hayatta kalmış olan Avrupalılara karşı kimyasal savaş başlatacaklar.

2014
Kimyasal savaşın bitmesiyle dünyadaki insanlarının çoğu deri kanseri olacaklar veya deriye bağlı hastalıkları olacak.

2016
Avrupa neredeyse boş. Nufüs gittikçe azalıyor…

2018
Çin, Yeni Dünya Gücü olacak

2023
Dünya’nın yörüngesi hafifçe değişecek.

2025
Avrupa hala biraz yerleşim alanı.

2028
Yeni enerji kaynağı geliştirilecek. (Muhtemelen termonükleer reaksiyon kontrolü) Açlık problem olmaktan çıkacak.Venus’e pilotlu uzay yolculuğu uygulanacak.

2033
Kutup buzları eriyecek. Dünya okyanus seviyesi yükselecek

2043
Müslüman bir devlet yeniden Avrupa’nın tek hükümdarı olacak

2046
Yapay organlar üretilecek. Vücut organı değişimi, gözde tedavi yöntemi olacak.

2066
Müslümanların elinde olan Roma’ya saldırı sırasında, ABD iklim değişikliği yapan yeni silahını kullanacak.(Ani donma)

2076
Sınıf ayrımı kalkacak. Tüm dünyada Komünizm hakim olacak!

2084
Doğanın yeniden doğuşu

2088
Yeni Hastalık: İnsanlar saniyeler içinde yaşlanacak

2091
Hastalığın tedavisi bulunacak

2091
Hastalığın tedavisi bulunacak

2125
Macaristan’da, uzaydan sinyal alınacak. (İnsanlar tekrar Vanga’yı hatırlayacak)

2130
Uzaylıların önerisiyle su altında Koloniler kurulacak.

2154
Hayvanlar yarı-insanlaşacak.

2167
Yeni bir Din ortaya çıkacak…

2170
Büyük kıtlık/kuraklık

2183
Mars’taki koloni nükleer ulus haline geliyor ve Dünya’dan bağımsızlık istiyor. (ABD’nin İngiltere’den bağımsızlık istediği tarzda…)

2201
Güneş’teki termonükleer reaksiyon yavaşlıyor. Isı düşüyor.

2256
Uzay yolculukları Dünya’ya yeni hastalıklar getiriyor.

2262
Gezegenlerin yörüngeleri devamlı olarak değişmeye başlıyor. Mars, bir kuyrukluyıldızla çarpışma tehditi altında.

2288
Zamanda yolculuk. Uzaylılarla yeni temaslar.

2299
Fransa’da İslam’a karşı başkaldırı…

2480
İnsan yapımı iki güneş çarpışacak. Dünya tekrar karanlıkta kalacak.

3005
Mars’ta savaş…

3797
Dünyanın sonu… Dünya’daki tüm yaşam ölecek. İnsanlar yeni bir güneş sisteminde yaşam alanı arıyor

Kaynak: http://haber.mynet.com/detay/foto-an…1#haber-baslik

Paylaş

Bu belgeseli izledikten sonra eminim iyiki geçmiş zamanda o tarihlerde yaşamıyormuşum diyeceksiniz. Tarihteki eski işkence aletlerini tanıtan ve nasıl ve ne şekilde kullanıldığını gösteren bir belgesel videosu.İlgi ve şaşkın bir şekilde izleyeceğinizden eminim.

Paylaş

Öncelikle belirteyim arkadaşlar bu yazı tamamen alıntıdır ve ilgimi çektiği için sizlerle paylaşmak istedim. Okuduğum kadarı ile Çin’in bugüne kadar gizlediği ve Uygur Türklerinin yaptığı piramitler varmış ve bu haberde bu piramitler ayrıntılı bir şekilde anlatılmış.
Öncelikle 54 adet Türk Piramitleri fotoğraflarını bilgisayarınıza buraya tıklayarak bilgisayarınıza indirebilirsiniz. Ayrıca Google Earth‘e (34.390380,108.739579) bu koordinatları girerek yüze yakın piramitin bugünkü hallerini inceleyebilirsiniz.

(Bu başlık alıntıdır.)

Mısır piramitleri :M.Ö. 3000
Sümer piramitleri:M.Ö. 4.500
Maya piramitleri :M.Ö. 4.500
Türk piramitleri :M.Ö. 4.500 (M.Ö. 10000 olduğu düşünülmekte)

Bu tarihlerden Mısır ve Sümer piramitleri ile Maya piramitleri hakkında verilen tarihler, yapılan araştırmalar ve elde edilen bilgiler doğrultusunda verilmiştir. Ancak, Türk piramitleri hakkında verilen tarih tamamen hayalidir. Çünkü Türk piramitleri şu anda sadece uzaktan çekilmiş resimleri ile gündemdedirler. Bırakın üzerlerinde detaylı bir araştırma yapmayı, yakınına sokulmak bile yasaklanmıştır.(Eğer söylenenler doğruysa! Bu konuda Çin Halk Cumhuriyeti Elçiliğinin veya doğrudan Çin hükümetinin bilgilendirmelerine açığız.) Dolaysıyla da bu piramitler hakkında tarih belirtmek için çok erkendir.

Eğer bu piramitlere bir tarih belirleme konusunda araştırma yapacak isek bu araştırmanın temeli Hunlar , Hiong Nu’lar vs. değildir. Bu araştırmanın temeli Bütün Asya kıtasını kapsayan Büyük Uygur Türk İmparatorluğu dönemidir. Bu imparatorlukla ilgili tarihlendirmeyi ise Çinliler kendileri yapmışlardır. “Çin efsaneleri Uygurlar’ın 17.000 yıl önce medeniyetlerinin zirvesinde olduklarını anlatır. Bu tarih jeolojik fenomenlere de uygunluk göstermektedir.” (J. Churchward, Kayıp Kıta Mu, s.123)

Bilindiği üzere, Mu kıtasını batıran büyük depremler ve tufan sırasında Büyük Uygur İmparatorluğunun doğu kesimi de büyük ölçüde tahrip olmuştur. Bugün Gobi çölünde en az 15 metrelik kum tabakasının altından çıkarılan eserler gerçektende tek kelime ile muhteşem olarak ifade edilebilmektedir. Bu eserler üzerindeki resimler ve yazılar ise Mu Uygur ilişkisini açıkça gözler önüne sermektedir. Uygur Türk İmparatorluğu kültür sahası çok büyük bir medeniyete ev sahipliği yapmıştır. Bugünkü Çin’in tamamına yakını da bu Türk kültür sahası içinde yer almaktadır.Bu durumu dikkate aldığımızda, Xi’an kenti yakınlarında bulunan 100 kadar piramitin de kimler tarafından ve hangi tarihlerde yapılmış olduğu hakkında bir kanaate ulaşabiliriz. Kanımızca bu piramitler Büyük Uygur Türk İmparatorluğu zamanında yapılmış piramitlerdir. Yıpranmışlıkları da dikkate alınırsa, yapım tarihleri M.Ö. 4000-5000değil, ancak M.Ö.5000 ila 15.000 tarihleri arasında bir tarihle tarihlendirilebilir. Çünkü o dönemler Büyük Uygur Türk imparatorluğunun medeniyetinin zirvesinde olduğu dönemlerdir.

Gerçek sonuçlara ulaşmak ise ancak, bu piramitlerin uluslar arası bilim kurumlarının ve gerçek bilim adamlarının incelenmesine açılmasıyla mümkündür. Biz Çin’in, bu piramitlerde kendi çapında araştırmalar yaptığını ve bu eserlerin kendi kültürüne ait olmadığını görünce bu yasaklamayı getirdiğini düşünüyoruz.Bu arada, Çin tarihini inceleyenler, bugün Çin sınırları içinde yaşayan halkların hangi kökenden geldiğini ve hangi ortak kültürün içinde yoğrulduklarını da incelemelidirler. Çin’de kurulan medeniyetlerin ne kadarının bugünkü Çine ait olabileceği o zaman daha iyi anlaşılır düşüncesindeyiz.

(Conspiration.cc web sitesinden aldığım Türk Piramitleri)

Beyaz piramit olarak anılan Türk Piramidinin uçaktan çekilmiş fotoğrafı. Bu piramit 300metre yüksekliği ile dünyanın en büyük piramidi konumunda. Yukarıda, 1994 yılında Hartwig Hausdorf adında bir alman araştırmacının, Shensi eyaletindeki yasak bölgeyi ziyaret etmesiyle demiştik. Ancak bu ziyaret hiç de öyle bilimsel bir ziyaret gibi olmamış anlaşılan. Çünkü Hausdorf’un çektiği piramit fotoğrafları, piramitlerin epeyce uzağından çekilebilmiş. Bunu fotoğraflardan anlayabiliyoruz. Çok fazla detaylara yer verilmemiş. Çin devletinin bu bölgeyi yasak bölge ilan ettiğini buradan da anlamak mümkün.Aşağıdaki fotoğrafta da görüldüğü gibi, Çin yetkilileri, bu uygarlık belgelerini dünyanın gözünden gizleyebilmek için, üzerlerine sürekli yeşil kalan ağaçlar dikmişlerdir. Böylece yıllar sonra bu piramitler, üzeri ormanla kaplı tepeciklere dönüşeceklerdir.Böylece, Çinlilere ait olmadığı kesin olan bu uygarlık şaheserleri belki bir yüz yıl daha insanlığın bilgisinden uzak tutulacaktır. Eğer böyle olmasaydı, yani, bu piramitler Çinlilere ait olsaydı, Çin turist çekebilmek için, kendi uygarlığının eskiliğini dünyaya anlatabilmek için, bırakın üzerlerine ağaç dikmeyi, her piramidin her taşını tek tek parlatırdı. Çin hükümeti tarafından ağaçlandırılmış piramitlerin fotoğraflarını aşağıda görebilirsiniz.

(Bir piramit üzerindeki ağaçlandırma çalışmasının görüntüsü.)

Zaten piramitlerin bazılarının üzerlerine, sürekli yeşil kalan, yaprak dökmeyen türden ağaçların dikilmiş olması da bu yasağı daha anlamlı kılıyor. Çünkü, hiçbir devlet , kendi geçmişine ait bu kadar önemli yapıları yok saymaz. Bu hem tarihi açıdan hem de turizm açısından o ülkeye zarar demektir. Buradan anlıyoruz ki, bu piramitlerin Çin tarihi ile bir ilişkisi yok. Peki Asya’da bulunup, eski Türk toprakları üzerinde yer alan bu eserlerin kiminle ilgisi olabilir? Elbette ki Türklerle! Ama bu durum da onların ve Türkleri yok saymaktan büyük zevk alan ırkçı batının işine gelmemektedir. Bu bölgenin Kadim Türk toprakları olduğu bir gerçektir. Hem de çok eskiden beri. Bu durum Çin kaynaklarınca da teyit ediliyor. “Uygur İmparatorluğu Mu’nun en başta gelen koloni imparatorluğuydu ve doğu yarısı Tevratta sözü geçen Tufan sırasında mahvolmuştu. Çin efsaneleri Uygurlar’ın 17.000 yıl önce medeniyetlerinin zirvesinde olduklarını anlatır. Bu tarih jeolojik fenomenlere de uygunluk göstermektedir.” Mu devletinin Asya’daki uzantısı olan Türk Uygur İmparatorluğu haritalarına bir göz atılırsa, bu toprakların kimlere ait olduğu daha iyi anlaşılır. Aşağıdaki haritayı bizler yapmadık. 900’lerin başında Batık Mu kıtasını araştıran bir bilim adamı yaptı.

Aşağıdaki fotoğraftan da anlaşılabileceği üzere, devasa beyaz piramidin hemen içinde sayılacak yakınlıkta tarım yapılmasına izin verilmektedir. Yabancı araştırmacılara yasaklanan bir bölge, böyle tarıma açık şekilde kullanılıyorsa, Çin’li yetkililerin piramidin zarar görmesinden bir endişeleri bulunmamaktadır. Tek endişeleri piramitle ilgili bilgilerin detaylandırılarak insanlığa sunulmasıdır.

Şimdi aşağıdaki Maya pramidine bakalım.

Meksika’da bulunan bir Maya piramidi. Yapım biçimi Orta Asya’daki Türk piramidi ile aynı. Aralarındaki tek fark, Orta Asya’daki Türk piramidi daha çok yıpranmış ve bakımsız. Bu ise daha az yıpranmış ve iyi korunmuş.

Sonuç Olarak;
Piramit kültürünün bir süreç izlediğini düşünürsek, bu sürecin başında yer alan piramitler Orta Asya’daki Türk piramitleridir. Yani piramit kültürünü geliştirenler Büyük Uygur Türk İmparatorluğunu kuran atalarımızdır. Eğer yabancı bilim adamları ve araştırmacılar, Orta Amerika’da Maya, İnka ve Aztek harabelerinde bulunan kuş sembollerini dahi Uygurlar tarafından çizilmiş sembollerdir diye açıklıyorlarsa, bu boşuna değildir. Orta Asya Uygur, Mezopotamya Sümer ve Orta Amerika da Maya, İnka, Aztek kültürleri aynı kültürün farklı coğrafyalarda ortaya çıkışıdır. Artık her şey gün yüzüne çıkmaya başlamıştır. Mızrak çuvala sığmamaktadır. Dürüst bilim adamları gerçekten yana tavırlarını daha net olarak koymaya başlamışlardır. Avrupa’da ve dünyanın başka bölgelerinde yılardır okunamayan yazılar okunuyor ve Türkçe oldukları anlaşılıyor. Bizlere de düşen çok şey var. Her şeyi yabancılardan beklememek. İmkan ölçüsünde kendi geçmişimizi araştırmak, kendimizi aramak. Çünkü geçmişini bilmeyen bir toplumun geleceği de olmaz. Çocuklarımıza iyi bir gelecek bırakmak, çok para bırakmak, büyük servet bırakmak değildir. Onlara kendi öz kimliklerini bırakmak, ömür boyu onları yönlendirecek moral değerler bırakmaktır. Gerisini onlar halledecektir zaten.

Muharrem Kılıç
İstanbul, 13 Mart 2007

Paylaş

1800lü yıllarda aile fertleri ölen akrabaları ile beraber fotoğraf çektirirlermiş. Gerçekten çok ilginç. Ölen kişi temizlenir giydirilir ve sanki canlıymış gibi gösterilip fotoğraf çektirilirmiş.Aşağıda görüpte canlı sandığınız çoğu insan aslında ölü arkadaşlar.

Paylaş

Yüzyılın başından beri bilim adamları Mayalar´ın kim olduklarını, nasılyaşadıklarını, ve uygarlıklarının bir anda neden yok olduğunu araştırıyorlar.Bu garip uygarlık MS 300´lerde dünyanın en gelişmiş uygarlığıydı ama dünyanın güneşin çevresinde 365 günde döndüğünü dahi bilen Mayalar tarihin en kanlı kasaplarıydılar ve yemeklerini dahi yarım bırakarak birden yok oldular. Bilim Mayalar´ın bilimi ve kültürü vardı, onlara bu bilgiyi kim öğretmişti?

Guetamala ormanlarındaki, kan kırmızı rengindeki piramidin önünde, büyük bir kalabalıklar saatlerdir ayakta bekliyordu. Kimse kıpırdamıyordu; tüm gözler, piramidin doruğundaki ataların bilgileriyle dolu süslü kafatasındaydı. Kalabalık kralın hareketlerini göremiyor fakat dinsel bir ayin olduğunu anlayabiliyordu. Kral yanardağda oluşan keskin taşları alıp penisini delecek ve sonra yaranın üstünü bir iple bağlayıp; kanın ağaç kabuğundan yapılmış kaba akmasını sağlayacaktı. Daha sonra bunu alıp, bir ateş yakacak, bu ateşten yükselen duman aracılığıyla iblisle konuşacaktı. Ve Kral, ortaya çıktı peştemalinin altından kanlı elini göstererek, atalarının mesajını daha öncelerde de olduğu gibi yine haykırdı; Savaş için hazırlanın Kalabalık, neşe içinde tekrarladı. Artık kan dökme zamanı başlamıştı.

Savaş, onların yaşamıydı…

Mayalar kimdi? İnanılmaz büyüklükteki piramitleri Amerika’nın ortasına inşa eden ve sonra birdenbire terkedip kaybolan bu insanlar kimdiler? Neden o garip dinsel kurallara inanıyorlardı? Bu sorular bugüne kadar sayısız bilim adamının zihnini kurcaladı.150 yıl geçtikten sonra Maya’lar daha anlaşılır olmaya başladılar. Artık, Maya’ların MS. 250-900 arasında yaşadıklarını, dönemlerinin en gelişmiş yazı sistemini bulduklarını, matematikle ilgilendiklerini , astrolojik takvimler oluşturduklarını ve piramitler inşaa ettiklerini biliyoruz. Bugüne örnek olacak mimari örnekler bulundu. İnşaatlarını, yağmur ormanlarına zarar vermemek belli zamanlarda yapıyorlardı. Mayalar doğallığın bozulmaması için bize iyi bir ders vermişlerdir, Güney Belize’nin orman kaplı dağlarında; yeni bulunan dört Maya kenti gösteriyor ki; Maya’lar buralarda yaşamaktan kaçınmışlardı, işte buraları 900’lü yıllarda yokolan Maya’ların toplumsal yaşamları hakkında henüz çözülememiş bir çok soruya ışık tutacaklardı. National Geographic yazarlarından arkeolog George Stuart; Her sabah uyandığımda Maya’lar hakkında ne kadar az şey bildiğimizi düşünüyorum, bu tropik iklimde nasıl yaşadıklarının %1 ini ancak biliyoruz diyordu. Kısıtlı imkanlara rağmen, arkeologlar, sanat tarihçileri, yazıt uzmanları, antropologlar, coğrafyacılar, ve dil uzmanları yıllardır Maya’ların peşinde. Ortada, Mayamanik bir durum var; Tennesse Üniversitesi arkeologlarından Arthur Demarest son 4 yıldır Kuzey Guetemala’da Maya kenti Dos Pilas’ı inceliyor. Demarest´e göre ormanın içinde kayıp kentler var; buralarda çözümlenemeyen yazıtlar bulunuyor ve bu yazıtlar Maya’ların ani yok oluşunu açıklayabilir. Ortaya çıkan bilgi patlaması, şiddetli tartışmalar yarattı. Herkes kimin kuramının doğru olduğunu tartışıyor. Yine de uzmanlar bir görüş üzerinde fikir birliğine vardılar; savaş, Maya halkının oluşmasında ve yaşamında kilit noktaydı.

Maya kentleri yaşamak için değil miydi?

Maya’ların spordan dine kadar her konuda işkence ve kurban törenleri düzenliyorlardı. Meksikalı Antropolojist Carlos Navarette “Bu, Mayayla ilgilenenleri şok edecek bir iddiadır diyor. Klasik Maya Kültürü’nün oluşmaya başladığı MS 250´den sonraki yüz yıllarda, küçük çatışmalardan, büyük savaşlara dönüşen kabile çekişmeleri, görkemli kentlerin hayalet kasabalara dönüşmesine neden oldu. İlk batılı araştırmacılar olan Stephens ve Latherwood, büyüleyici diye tanımladıkları Copan, Palenque, Uxmal ve diğerleri hakkında kitaplar yazmaya başladılar. Stephens’in yazdığı başarılı kitaptan sonra onu, Catherwood ve diğer yazarlar takip etti. Sonraki yarım yüzyılda Popol Vuh (Mayaları anlatan kutsal kitap) ve “Relacion de las Cosas de Yucatan” adlı kitaplar yayımlandı. 16. yüzyıldan sonra piskopos Diego de Landa, Maya kültürüne karşı İspanyol zaferlerini anlatan bir kitap yazmıştı. 1890’larda ise, İngiliz araştırmacı Alfred Maudslay değişik kaynaklardan derleyerek, Maya kentlerinin mimarisini anlatan bir kataloğu oluşturdu. Tüm bilgiler, 19. Yüzyıl bilginlerini hiyeroglif yazılarını yorumlamaya, Mayaların tarihini yeniden incelemeye ve bu toplumun neden yok olduğunu araştırmaya itti. 20. yüzyılın ilk yarısında daha çok kazılar ve kataloglar yapıldı ama hala ortaya ciddi bir şey çıkmamıştı. 1950’lerde Carnegie Enstütüsü’nden J. Eric Thompson ve Slyvanus Morley, bölgeyi incelemeye aldılar onlara göre bulunan kentler, yaşamak için değil dinsel ayinler için yapılmıştı. Yazıtlarda astronomi ve takvim çalışmaları yer alıyor fakat tarihi olaylar, çiftçilik yöntemleri ve tarımdan bahsedilmiyordu. Böylece bu mekanların sadece özel durumlar ve çalışmalar için yapıldığı kanıtlanıyordu. Morley ve Thompson; Mayaların yok oluşlarına ait bilgileri antik kentlerden elde edemeyeceklerini düşünüyorlardı. Çağdaş bilginler ise, daha iddialı ve umutludur ama modern teknoloji gibi bir de avantajları var; radyo karbon testi gibi… Dos Pilos’ta çalışan Arthur Demarest MS. 761’den önce ve sonra olarak Mayaların tarihçesini iki bölüme ayırdı. 761’den önce savaşlar düzenliydi; kabileleri tek bir yönetim altında toplamak için yapılırdı. Ama 761’den sonra savaşlar; kabile üstünlüğüne ve malların yağmalanmasına dayanmaya başladı. O yıl, Dos Pilos Kralı kabilelere dur demek için savaş açtı ama Tamarindito’da yakalanarak kurban edildi. Demarest’e göre; bu dönemden sonra ortaya çıkan soylu kanun yapıcıları, çıkar uğruna birbirlerini yemeye başladılar ve güçleri çok arttı. Böylece sivil iç savaş başladı; işte bu da Mayaların sonu oldu ve buna benzer olaylar başka bölgelerde de yaşandı.

Susuzluk ve nüfus patlaması kuramları;

Florida Üniversitesi arkeologlarından Arlene ve Diana Chase’e göre Belize’de yaptıkları araştırmaların sonucunda, kabile savaşları Mayaların sonunu hazırlamıştı. Bu iki arkeolog, kazılarda binalar üzerinde hasarlar tespit etmişler ve gömülmemiş bir çocuk iskeletiyle, silahlar bulmuşlardı. Bir çok uzman yok oluşun nedenini savaşlara bağlarken, başkaları bunun tüm hikaye olmadığını düşünüyorlar. Diğer neden; yağmur ormanının ekolojik dengesindeki ani bir bozukluk olabilirdi. Arizona Üniversitesi arkeoloğu Patrick Culbert; “Yeraltı çalışmalarından anladığımıza göre, neredeyse orman tamamen yok olmuş diyordu.Su sıkıntısı, yok oluşlarında rol oynamış olabilirdi. Cincinnati Üniversitesi arkeologlarından Vernon Searborugh ise,

Tikal’deki kazısında gelişmiş kanalizasyon sistemleri buldu. Yılın 4 ayı yağmurlu bir bölgede yaşayan bu insanların ani bir susuzluğa uğramaları gerçekten yok oluş nedeni olabilirdi. Bir başka neden nüfus patlaması olabilir, yirmi kentten toplanan verilerden anlaşıldığına göre km kareye 200 insan düşüyordu. Culbert’e göre; endüstrisi olmayan bir toplumda nüfus bir sorun olabilir. Araştırmacılar, kazılarda, iyi gelişmemiş çocuk iskeletleri buldular, bu da yetersiz beslenmenin göstergesiydi. Yine Culbert, böyle karmaşık ve kalabalık bir toplumun çöküş nedeninin; savaş, çılgın bir kral, açlık ya da susuzluk olabileceğini düşünüyor ve ekliyor “Böyle bir toplumun çöküşü için milyonlarca neden söylenebilir.” .

Takvimi ve diş dolgusunu bilen insanlar;

Bu çöküşten çıkarılacak ders nedir? Birçok uzman, çevreci mesajlar veriyorlar; Culbert; “Nüfus patlaması, ekolojik rengeyi bozdu ve milyonlarca insan öldü diyor. National Geographic dergisi yazarı George Stuart; bu fikre katılıyor ve bu bilgilerin günümüz dünyasının sorunlarını yeterince çözemese

Paylaş

İşte yurdumun en çok görülmesi gereken yerlerinden biri Niğde Alaaddin Camii.Niğde Kalesi’nin bulunduğu tepededir.
Niğde Sancakbeyi Ziynettin Beşare tarafından 1223 yılında I. Aladdin Keykubat adına yaptırılmıştır. Taş işçiliği ve orijinal mimarisi ile Anadolu Selçuklu camilerinin en iyi
örneklerinden biridir.
Dikdörtgen bir yapıya sahiptir.
Yapı iki sıradan dörder ayakla üç bölüme ayrılır.
Diğerlerine nazaran daha geniş olan
orta bölüm tavanında aydınlık penceresi de bulunur.
Caminin mihrap önü tavanı yan yana üç kubbe ile örtülüdür.

Selçuklu Mimarı sanatının tüm inceliklerini yansıtmasının yanında bu camii’yi meşhur kılan en önemli özellik Cami’nin kapı girişindeki işlemeler, uygun ısık geldiğinde kadın başı
silüeti şeklini almasıdır.
Mayıs ayında sabahın ilk ışıklarında, kadın silüetinin çok
belirgin olarak görüldüğü söylenmektedir.
Doğu giriş kapısındaki bu kadın başı figürü ile ilgili efsane ise günümüze kadar ulaşmıştır.

Efsane kısaca şöyledir:
“Selçuklu Sancakbeyi Ziynettin Beşare’nin dillere destan güzelliği ile meşhur bir kızı vardır. Sancakbeyi il merkezine bir cami yapılması için emir verir.
Camiyi yapan usta da Sancakbeyi’nin kızına
gönlünü kaptırıverir. Camiyi yaparken, aşkını sonsuza kadar
yaşatmak isteyen usta, kapı duvarın taşlarına sancakbeyinin kızının yüz kısmının
silüetinin işlemek için büyük emek verir. Asırlardır Sancakbeyi’nin kızının yüzü, Alaadin
Cami’nin kapısında ışık gölgesi olarak belirmektedir.
Ustanın umutsuz bu aşkı taşlara işlediği böylelikle rivayet edilir.

Paylaş